Aswat Al Sudan - Vol. 1 Fayza Mohammed Ali

Oorsprong is een essentieel aspect van onze identiteit. Het is belangrijk om de schoonheid van Sudan en zijn rijke cultuur te vieren. Sudan is niet zomaar een Afrikaans land dat met uitdagingen te maken heeft; het heeft een divers erfgoed vol met tradities, gebruiken, en een bevolking met diepgaande verhalen over hun levens.

Te midden van de aanhoudende oorlog is het cruciaal om te focussen op de dringende behoeften van de getroffenen. Maar we moeten ook niet vergeten wat Sudan was en, insha'Allah, weer kan worden. De veerkracht en geest van zijn bevolking weerspiegelen een geschiedenis van schoonheid en kracht.

De cultuur van Sudan is een mozaïek geweven uit oude beschavingen, levendige kunst en culinaire tradities die spreken tot zijn unieke identiteit. Door deze aspecten te belichten, kunnen we een dieper begrip van Sudan promoten, voorbij de krantenkoppen, en zijn potentieel voor vernieuwing en hoop op een betere toekomst laten zien.

Daarom starten we een nieuw concept waarin we de persoonlijke verhalen van de mensen uit Sudan willen delen. We willen inzicht geven in hun ervaringen, hun gevoelens en de betekenis die deze momenten voor hen hebben. Elk verhaal biedt een unieke kijk op hun leven, cultuur en de kracht die hen drijft, zelfs in tijden van tegenspoed.

Voor het eerste verhaal wil ik jullie graag voorstellen aan Fayza Mohammed Ali, afkomstig van de Danagla-stam. Fayza werd geboren op 12 februari 1940 in Omdurman, Sudan, specifiek in El Rikabiya.

Fayza vertelt haar verhaal over haar ervaring met het zetten van shalookh (شلوخ(, ook wel bekend als ceremoniële of tribale littekens. Shalookh was in haar tijd een veelvoorkomende traditie, een teken van schoonheid en een belangrijk cultureel symbool. Toch was het in haar tijd al een wat oudere traditie, die niet meer door iedereen werd toegepast. Het zetten van shalookh was in haar gemeenschap een mode, maar de meeste mensen van haar leeftijd deden het niet meer.

Op een dag verbleef er bezoek bij haar familie in Omdurman. Het bezoek wilde graag dat de dochters van de familie shalookh zouden laten zetten, en Fayza en haar nicht Fatma, die bij haar thuis woonde, waren nieuwsgierig naar de procedure. Beide meisjes waren rond de zeven jaar oud en hadden altijd alles samengedaan. Ze waren zo hecht dat ze niet zonder elkaar waren. Geïnteresseerd door het idee om mee te gaan en te kijken, besloot Fayza's oma hen mee te nemen.

Toen ze aankwamen, gingen alle vrouwen buiten zitten. Fayza en Fatma mochten buiten spelen en wachten totdat de andere meisjes klaar waren met de procedure. Hun nieuwsgierigheid groeide echter met de minuut. Wat gebeurde erbinnen? Hoe zagen de littekens eruit? De meisjes konden zich niet bedwingen en besloten naar binnen te glippen om een kijkje te nemen.

Eenmaal binnen werden ze aangesproken door een vrouw. Ze vroeg wie de meisjes waren, en Fayza antwoordde. Toen ze hoorde wie de vader van Fayza was, schrok ze. De vrouw kende Fayza’s vader goed, hij was een geliefde en gerespecteerde man in de wijk. Ze dacht dat Fayza en Fatma al lange tijd aan het wachten waren en besloot hen meteen naar binnen te nemen, zonder verdere vragen te stellen. Ze vertelde hen dat het absoluut niet nodig was dat ze zo lang moesten wachten en dat ze direct geholpen zouden worden. Fayza en Fatma, onwetend over wat er zou gebeuren, volgden haar zonder twijfel.

De vrouw vroeg of ze kwamen om de shalookh te laten zetten. Fayza antwoordde dat dit niet het geval was en voegde eraan toe dat ze ook geen geld bij zich hadden. Maar de vrouw verzekerde hen dat dit geen enkel probleem was. Als gunst voor hun vader zou ze de shalookh gratis voor hen zetten.

Fayza beschrijft de procedure: eerst moesten ze een kamertje in waar gevraagd werd welke soort shalookh ze wilden. Er zijn verschillende soorten shalookh, afhankelijk van de stam. In het geval van Fayza werden drie verticale strepen op beide wangen gezet, een ontwerp dat hen onderscheidde. Ze tekenden waar de strepen precies moesten komen en stuurden hen vervolgens naar de volgende kamer. In deze kamer werden de littekens daadwerkelijk gezet met een klein mesje.

Na het zetten van de shalookh liepen Fayza en Fatma terug naar buiten, waar ze hun oma zagen. Toen haar oma hen zag, raakte ze in paniek. De familie van Fayza vond namelijk dat shalookh niet meer van deze tijd was. Het was pijnlijk, en ze wilden hun dochters dit niet laten meemaken. Haar oma was boos op de vrouw die de shalookh had gezet zonder toestemming. Ze vroeg Fayza hoe het was gebeurd, en Fayza legde uit dat de vrouw hen had gezegd dat ze de shalookh moesten krijgen omdat ze de vader van Fayza kende, en dat ze zelfs niet hoefden te betalen. Fayza gaf aan dat ze niet beter wist op die leeftijd en dat ze gewoon mee was gegaan met de vrouw.

Fayza vertelt dat ze op het moment zelf geen pijn voelde, omdat ze geluk had dat ze een verdoving kreeg — iets wat destijds zeldzaam was. Haar moeder had zelf ook shalookh, maar haar ervaring was veel pijnlijker. Het werd namelijk gewoon thuis gedaan, zonder verdoving. Fayza herinnert zich ook haar oudere nichten die de procedure thuis moesten ondergaan. Ze kan zich nog goed hun geschreeuw herinneren. Dit was de prijs van schoonheid.

Fayza omschrijft het bloed dat over haar gezicht stroomde als koud water. Ze voelde op dat moment geen pijn, maar het verwisselen van het verband was een andere zaak. Dit was, zoals ze het beschrijft, zo pijnlijk als de hel. Elke keer dat haar moeder het verband verwisselde, gaf ze aan hoe erg ze het eigenlijk vond. De vrouw die de shalookh bij hen had gezet, kwam elke dag even langs voordat ze naar haar werk ging om te controleren of alles goed genezen was. Dit deed ze alleen bij hen, omdat ze uiteindelijk spijt had van haar actie, het zonder toestemming zetten van de shalookh bij de meisjes.

Shalookh was, en is voor sommige mensen, een teken van schoonheid. Het wordt vaak omschreven met de woorden: "سمحة الشلوخ البتمسك الدمعة", wat vertaalt naar "de mooie littekens die de traan vasthouden." Het zijn littekens die niet alleen fysieke schoonheid weerspiegelen, maar ook de pijn en de verhalen die ermee gepaard gaan.

Dit is het verhaal van Fayza, maar het is slechts één van de duizenden andere verhalen die in Sudan verteld worden. In deze snelle tijd, waarin we vaak alleen maar denken aan de dagelijkse drukte, vergeten we soms de waarde van het luisteren naar de verhalen van onze familie, vrienden, en geliefden. Verhalen die niet alleen de geschiedenis van individuen vertellen, maar ook de cultuur en tradities die van generatie op generatie worden doorgegeven. Deze verhalen vormen de kern van wie we zijn, en ze verdienen het om gehoord te worden.

Daarom wil ik jullie aanmoedigen om stil te staan bij de mensen om je heen, om echt te vragen naar hun verhalen, naar wat zij hebben meegemaakt en hoe zij de wereld zien. Het kan zo simpel zijn als een gesprek met een familielid. Deze gesprekken kunnen je een dieper begrip geven van onze cultuur, onze geschiedenis, en onze gemeenschappelijke ervaringen.

Als je een verhaal hebt dat je graag wilt delen, of als je iemand kent wiens verhaal de moeite waard is om verteld te worden, aarzel dan niet om contact met ons op te nemen. Dit platform is er voor alle Sudanese jongeren in Nederland, en door verhalen te delen, hopen we niet alleen meer te leren over onze rijke cultuur, maar ook een beter begrip te krijgen van hoe het leven ooit was in Sudan.

Laten we samen de verhalen van onze voorouders levend houden, en tegelijkertijd de kracht van onze gemeenschap vieren. Dit is meer dan een platform voor verhalen – het is een brug naar ons verleden, een herinnering aan onze veerkracht en een kans om te verbinden met elkaar, ongeacht de afstand. Laten we de schoonheid van onze cultuur koesteren en de verhalen vertellen die ons definiëren. Het is tijd om onze stemmen te laten horen!